Όταν ο Θεός γελάει με τα σχέδιά σου
Όλα ξεκίνησαν οκτώ μήνες πριν, με ένα κλικ στο «Register Now». Το IRONMAN 70.3 Cascais φαινόταν η τέλεια επιλογή: μια διαδρομή με υψομετρικά που μου ταίριαζαν, ένας ονειρικός προορισμός για διακοπές μετά τον αγώνα. Είχα φτιάξει το τέλειο πλάνο.
Υπάρχει όμως μια παλιά ρήση: «Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει».
Τρεις μήνες πριν τον αγώνα, ένα κάταγμα κόπωσης στο μετατάρσιο με ανάγκασε να αλλάξω όλο το πρόγραμμα προπόνησης. Οι ρυθμοί έπεσαν, το τρέξιμο περιορίστηκε, η αγωνία ανέβηκε. Αλλά εγώ επέμενα – θα τα κατάφερνα.
Δύο εβδομάδες πριν τον αγώνα, το σώμα μου αποφάσισε να μου θυμίσει ποιος πραγματικά ελέγχει την κατάσταση. Η σκλήρυνση κατά πλάκας, το αυτοάνοσο που με συνοδεύει στη ζωή, έφερε ένα επεισόδιο με απώλεια ελέγχου και ισορροπίας στο δεξί πόδι. Κορτιζόνη, ανάρρωση, ελπίδα. Το πόδι επανήλθε σε μεγάλο βαθμό, αλλά ήξερα ότι το τρέξιμο δεν θα ήταν επιλογή.
Και όμως, δεν το έβαλα κάτω.
Καλωσόρισες στην Πορτογαλία
Πέμπτη πρωί, προσγείωση στην Πορτογαλία. Ο ενθουσιασμός ξεχείλιζε καθώς έστηνα το ποδήλατο για μια αναγνωριστική βόλτα με φίλους. Στα μέσα της διαδρομής, το αναπόφευκτο: λάστιχο. Το έφτιαξα, γέλασα, συνέχισα. «Τι άλλο μπορεί να πάει στραβά;» σκέφτηκα.
Δεν έπρεπε να το ρωτήσω.
Race Day: Η μάχη ξεκινάει από το νερό
Το νερό του Ατλαντικού ήταν παγωμένο. Μπήκαμε όλοι μέσα, η αδρεναλίνη κυριαρχούσε. Στα πρώτα 200 μέτρα, ένα χτύπημα στο κεφάλι. «Οκέι, συμβαίνει σε όλους», σκέφτηκα. Δεύτερο χτύπημα. Αυτή τη φορά τα γυαλάκια μου σκίστηκαν και το σκουφάκι μου ξεκόλλησε.
Για λίγο στάθηκα εκεί, στο κρύο νερό, με σκισμένα γυαλάκια και χωρίς σκουφάκι, και σκέφτηκα: «Σοβαρά τώρα;»
Αλλά ξέρετε τι; Συνέχισα. Απτόητος, βγήκα από το νερό, πέρασα στη ζώνη αλλαγής, και ανέβηκα στο ποδήλατο μου.
Το ποδήλατο: Η στιγμή της χάρης
Το ποδηλατικό σκέλος ήταν καθαρή μαγεία. Τα πρώτα 20 χιλιόμετρα σε ανηφόρα 700 μέτρων, με τον Ατλαντικό να λάμπει στα αριστερά και το πυκνό δάσος να απλώνεται στα δεξιά. Αυτές τις εικόνες δύσκολα μπορείς να τις περιγράψεις σε κάποιον. Πρέπει να τις ζήσεις.
Και όταν πέρασα από την πίστα του Εστορίλ, εκεί που συνήθως ούρλιαζαν οι μηχανές των αγωνιστικών αυτοκινήτων, ένιωσα τα πάντα πιο έντονα. Το ποδήλατό μου, το δρόμο, την ελευθερία.
Το τρέξιμο που δεν ήταν τρέξιμο
Κατέβηκα από το ποδήλατο, φόρεσα το καπέλο μου και ξεκίνησα να… περπατάω. Όχι να τρέχω. Να περπατάω.
Την προηγούμενη μέρα, ένας φίλος μου είχε πει κάτι που με είχε σημαδέψει: «Νίκο, δεν πειράζει. Ξέρουμε ποιος είσαι. Δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Ζήσε την κάθε στιγμή σαν να είναι μοναδική.»
Και αυτό ακριβώς έκανα.
Έδωσα το χέρι μου σε κάθε παιδάκι που περίμενε στην άκρη του δρόμου. Μίλησα με αθλητές που σταμάτησαν να με ρωτήσουν αν χρειάζομαι κάτι. Συγκινήθηκα όταν οι εθελοντές και οι τοπικές ομάδες φώναζαν το όνομά μου σαν να ήμουν παγκόσμιος πρωταθλητής.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα κάτι σημαντικό:
Δεν ήταν το χρονόμετρο που μετρούσε.
Ήταν οι χτύποι της καρδιάς μου.
Ο τερματισμός και η μπύρα
Όταν πέρασα τη γραμμή τερματισμού, δεν ένιωσα το κλασικό συναίσθημα του «το κατάφερα». Ένιωσα κάτι πιο βαθύ: ευγνωμοσύνη.
Ευγνωμοσύνη που παρά τα κατάγματα, τα επεισόδια, τα σκισμένα γυαλάκια και τα λάστιχα, ήμουν εκεί. Ζωντανός, ικανός, παρών.
Και ναι, η μπύρα μετά τον τερματισμό ήταν η καλύτερη μπύρα που έχω πιει στη ζωή μου.
Το μήνυμα
Το IRONMAN 70.3 Cascais δεν ήταν η καλύτερη επίδοσή μου. Δεν ήταν καν κοντά. Αλλά ήταν ίσως η πιο σημαντική εμπειρία μου.
Γιατί με δίδαξε ότι η νίκη δεν είναι πάντα η ταχύτητα. Μερικές φορές η νίκη είναι να παρουσιαστείς παρά τα εμπόδια. Να συνεχίσεις όταν όλα λένε να σταματήσεις. Να απολαύσεις τη διαδρομή, ακόμα και αν δεν είναι η διαδρομή που είχες φανταστεί.
Συστήνω τον αγώνα με όλη μου την καρδιά. Η διαδρομή είναι όμορφη, το μέρος μαγευτικό, οι άνθρωποι φανταστικοί. Οργανωτικά, το μόνο παράπονο ήταν κάποια γκρουπ ποδηλατών που δεν αντιμετωπίστηκαν επαρκώς, αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία της εμπειρίας.
Και αν κάποια μέρα βρεθείτε μπροστά σε έναν αγώνα, με το σώμα να σας λέει «όχι» και την καρδιά να φωνάζει «ναι», θυμηθείτε: δεν έχετε να αποδείξετε τίποτα σε κανέναν.
Απλά ζήστε τη στιγμή!
